سيد زين الدّين على بن دقماق حسينى وى از اجلهء علما و سادات روزگار خود بوده است و از آثار او كتاب نزهة العشاق در علم ادب است و كفعمى در كتاب فرج الكرب و فرح القلب از آن كتاب مطالبى را نقل كرده است . شيخ معاصر در امل الآمل مىنويسد : سيد على بن دقماق حسينى فاضلى شايسته بود و با دو واسطه از شهيد اول روايت مىكرده است . مؤلف گويد : در اسم پدر مترجم حاضر اختلاف كرده‌اند و به حق نام پدرش دقماق ( به ضم دال و سكون قاف و در آخر آن ميم و الف و قاف ) معرّب طخماق مىباشد و دقمان تصحيف دقماق است . مؤلف گويد : در ضمن يكى از سندهاى اربعين شيخ بهائى چنين آمده است : روايت شده است از شيخ محمد بن مؤذن ، از سيّد اجلّ سند على بن دقاق حسنى ، از شيخ محمد بن شجاع قطّان ، از شيخ جليل فاضل مقداد بن عبد اللّه سيورى حلّى . ظاهرا على بن دقاق حسنى همان على بن دقماق حسينى مترجم حاضر است كه به اشتباه ناسخان ، دقماق دقاق نوشته شده است . و از اجازهء ابن مؤذن جزّينى ، پسر عموى شهيد اول كه به شيخ على بن عبد العالى ميسى داده است معلوم مىشود كه ابن مؤذن يادشده از سيد على بن دقماق روايت مىكرده و او از استادش شيخ محمد بن شجاع قطان از شيخ مقداد ، از شهيد اول ( قدس سره ) روايت داشته است و به حق دقاق حسنى و دقماق حسينى و دقاق هر سه نام يك شخص است و سخن در آن است كه اين كلمه بىسابقه را چگونه بايد ضبط صحيح نمود ، زيرا در نسخه امل الآمل دقمان و در اربعين شيخ بهائى دقاق و در اجازهء ابن مؤذن دقماق ، كه معرب طخماق است آورده شده است . ازاين‌پس در ترجمه سيد على بن محمد بن دقماق شريف حسينى خواهد آمد كه حقيقت آن است كه مترجم حاضر و آتى هر دو يك شخص واحد هستند و در ضمن آن خواهيم فهميد كه اختلاف نسخه‌ها در كلمه « دقماق » از تصرفات